(( ۱- آیا دلت را برایت گشاده نداشتیم؟

    ۲-و بارت را {از دوشت} بر نگرفتیم ؟

    ۳-همان که می خواست پشتت را بشکند.

    ۴-و آوازت را بلند گرداندیم.

    ۵-بیگمان در جنب دشواری،آسانی است.

    ۶-آری در جنب دشواری آسانی است.

    ۷-پس چون فراغت یافتی ،{در دعا} بکوش.

    ۸-و به سوی پروردگارت بگرای. ))

      خدایا...

                 پروردگارا....

                           پروردگارا...

                                       خدایا...

خوشحالم میکنین اگر در نظراتتان جای ... را با آرزوهایتان  برای همه پر کنید

                                                                   ماه رجب بر همگیتان مبارک

                                                                     ((خدایا از خودت التماس دعا))

               توانایی عطا فرما                                         

                                          تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم!

                       شها متی عطا فرما 

                                                                          تا  تغییر دهم آنچه را که می توانم!

                 و  خردی  که  تفاوت  بین  این  دو  را  درک  کند...))

                                                                     "دکتر علی شریعتی"

سلام

بر نبودن ها و بودن ها یمان؟!

بر ندیدن ها و دیدن ها یمان؟!

بر ترس ها و شهامت هایمان؟!

.

.

.

بر سرزمین هایی که آنجا ، بی کلک ،شناسه های وجود مان، الک می شوند !

آنجایی که شاید حتی سایه پرنده ها نیز ،با اوج نشانه ها ، هبوط می کند !

جایی که...

  ترسیده بودم

            از مترسک های وجودم ،وقتی به سرزمین سایه خورده درونم نگریستم !

لرزیده بودم

            وقتی لرزش شانه هایم را زیر تلی از قولها حس کردم !

مات شده بودم

              همان جایی که فکر میکردم ! محاط شدم !

حیران شده بو دم

                   بسته نشدن دری را، با زبانه قفلی ، که روزگاری خندیده شده!

دزدیدن

                 پلک هایم ،صحنه های بیدار کننده درونم را آیا ؟؟!

.

.

.

هاشور زدم

             عکس های، بر گردن! شده ام را...

بر گرداندم

              نقش های حک شده بر صورتم  را...

خندیدم

            دیدار ماه را در روشنایی روز..

شاکرم

.

.

.

راستی چقدر باور های نبو دنمان ، بودنها یمان را به بازی می گیرد ؟؟؟

                                                     به امید آنکه، سایه داشتن را سایه خود نکنیم

شاید روز عرفه بهانه ایست که بتوان معصومیت های از دست رفته خود را با

با احتمال ...!!! دوباره متبلور کرد!

عقلم میگفت تو دله سیاهی ،سفید بنویس اما دلم میگفت در لحظه دوباره قرمزه...

                                                                      بعضی وقتها میخوام بگم خدایا همین که فقط هستی ،متشکرم

                                                                                              ...  .....

((هر کجا می نگرم ،جلوه او می بینم      جلوه اوست جهان،کز همه سو می بینم   

تا که در دیده من نقش رخش جلوه گرست   همه کون و مکان،جمله نکو می بینم

نور رویش چو کند جلوه،بدین دیر خراب         جمله ذرات جهان ،عربده جو می بینم

آتشی در دلم افکند و من بی سر وپا             به عیان جلوه ربانی او می بینم

ای دل از پرده اوهام و علایق بدرآی            که جهان بسته به یک رشته مو می بینم

"صائمی"پرده عقب زن که زبام ملکوت         حوریان رقص کنان در تکا و پو می بینم))

                                                                             " محمد حسن صائمی "   

                                                                                                                 ...روحشان شاد...

با تشکر از آقای صائمی که دیوان اشعار پدربزرگوارشان را به من هدیه کردند

                                                         ۱:۴۵بامداد دیشب

تا بتوانی سوار بر ذراتش، بخار شوی...

تا در رقص وداع برگها، به بازی با رنگها، دعوت شوی

تا گنجشکها را رو ریسه ها ی دلت، مهمان کنی

تا دلت را برای درد و دل آسمان، آب پاشی کنی

راستی آسمان ،با چاله های زمین درد ودل میکنه؟!!!

راستی 

حواست هست که به چه درد و دلهایی گوش میکنی ؟؟؟نکنه درد و دلهای اطراف آنقدر وجودت را پر کرده باشند که دیگر جایی برای خودت نداشته باشی !!! یه جاهایی زیادی گوش کردن هم، خیانته !!! اگرخودت را درک نکنی، داری با تقلب دیگران را درک میکنی!!!

 دیدین زمین با چه دقتی قطرات بارون را غربال میکنه ، آنهایی که باید از روبرو شنیده بشن را در آغوش میکشه، بعضی قطره ها را هم رها میکنه تا اول هر کدوم از طرفه خودشون شنیده بشن ،شاید وقتی در عمق خودشون فرو رفتن و برای خودشون پخش شدن تازه بتونن عمق زمین را لمس کنن ، شاید اینبار آنها جایی که باید، خود آغوشی شوند...  

....

حالا از این حرفها که بگذریم!!!

 واقعا چقدر زیباست موقعی که باید پاییز باشه ،پاییزه!!!

موقعی که باید بارون بیاد ، میاد!!!

موقعی که...

نمی دونم چی بگم این تعادله بد جوری نا متعادلم میکنه...

                                                                                              خدایا متشکرم ...

هفته ایست که دیگر دست نمناک دلم هم ، پای اشعارش لیز می خورد

و اشکهایم بی تعادل !!! نقش بر زمین می شوند...

دست به زانو برای بلند شدن

دوباره بوی آشنای شعری ،مشام فکرم را می رباید و داغ نبودنش را فریاد

می زند...

دیگر تنفس اشعارش هم ،در عبور از تنگنای دلم، به شماره می افتد.

تا کجا...

                                دلم تنگ شده...

                                        اما میدانم که هوایش پیش خدا آفتابیست...

                                  "مسابقه با عشق"

((عشق با شاخه ای سبک بر من نواخت و مرا به دنبال خویش کشاند ،در پی او ،تپه ها و ماهور و سیلاب را درنوردیدم ،اما بناگهان ماری آبی در نهان دندان بر پایم فرو برد ، زخمی موحش بر آن نشاند .خون چهره ام را گلگون کرد و نزدیک شد که روح از تنم پرواز کند...

آنوقت عشق برگشت و بالهای سبکش را بر پیشانیم سائید و با دلسوزی گفت : پدر جان تو دیگر رمق دوست داشتن نداری ))

                " آناکرئون" از کتاب نغمه های یونانی(ترجمه شجاعالدین شفا)

                                                                       "روحش شاد"

با از دست دادن دیده شد ،برزخی که با مرگ همسر رسمیت یافت و امروز دکتر پژوهان در هشتمین پله از سی پله آن، دست وپا می زد.

فقط همسر را از دست داد یا ایمان ناقص و صد در صد گذشته را هم...؟! مگر نمی توانست همانطور معصومانه در بهشت اعتقاداتش رشد کند؟! راستی در بهشت رشدی اتفاق می افتد؟!!!

از ترس گم شدن توبه کرد، یعنی مهلت یافته ؟! یعنی... می ماند؟!یعنی شیطان دست بردار است؟! دیگر نمی گوید چرا خدا در مورد مولود به من رحم نکرد؟! واقعا" نکرد؟! این عین رحم نیست ؟! نکنه بگه چرا برای خودم ...؟! پس عادل نیست؟! مگر ندیده بود که یک عمر مواظب بودم که نکنه بلغزم،شاید هم از معصومانه مواظب بودن بود که باید ازدست بدهد تا دوباره به دست آورد

فکر می کنی که می تواند تسلیم بماند و راضی باشد به رضایش؟! آسان است؟! اگر گفتی راضیم به رضایت و خواست جدی ترین موضوع زندگیت را به شوخی بگیرد و محکت بزند ، راضی می مانی ؟!یادت می ماند که گفته بودی تسلیمم (اه مثله اینکه قاطی کردم ، بی خیال ،بر می گردیم سر سریال...

کجا بودیم ؟ آها برزخ دکتر پژوهان، راستی دکتر پژوهان در اغماء است؟؟؟

خدا کند به ایمان قبلیش شک کند اما نکند به شک اولش ایمان بیاورد و طلسم شود

نکند صدا ها را با هم اشتباه بگیرد و به بیراهه رود

نکند واسطه شدنش منجر به غرورش شود و غرورش حجاب روحش

قدرت تشخیص صداها را دارد؟! یادش می ماند که اگر خواست" او "نبود مهلت نمی یافت، یعنی باید به قول معروف " نامش را در خطر ایمانش قرار دهد" ...پیام را شنیده که ((همیشه آدمها ،همه چیز را یک دفعه نمی فهمند)) حواسش هست که قشنگی بعضی چیز ها هم در این است که نفهمیده بپذیری... که بعضی چیزها را اصلا نباید بفهمی تا ایمانت محک بخورد.......نکند صداها را اشتباه بگیرد

نمیدانم شاید من قاطی کردم،به کدام سمت می رود ؟شاید خیلی زوده برای از این سریال نوشتن اما نوشتم!!!!!!!!

یادمه آقای رضایی یک باریادآوری کرده بودکه برای داشتن ایمان کامل سه شرط لازم است ۱ـ درایت و معرفت ۲ـ شهامت ۳ـ حماقت

تا چه پیش آید ... آیا دکتر پژوهان پس از مرگ مولودش ، دوباره متولدمیشود ؟؟؟؟

به قول دکتر پژوهان در فیلم ((خدایا خودت عنایت کن که لیاقت عنایتت را داشته باشیم))

راستی همه اینها را گفتم اما یادمون باشه که همیشه سریالهای ماه رمضان آخرش خوب تمام می شود!!! ،نگران نباشید!!! اما کاش ما هم در آخر ماه....

                                   ***************************

۸۶/۷/۶

در قسمت شانزدهم سریال متحیرم!!! اعتراف میکنم مسیر را به این شکل قلم نزده بودم ،دکتر صداها را اشتباه گرفته...

شیطان عجب پروژه ای در دست پژوهش دارد و پژوهان ایستاده در دام روحش را به معراج غرور فرستاده 

آری دکتر برگزیده شده!!! اما برای این طرح شیطان

گاهی در دام تقلا میکند و به یاد می آورد که خدایی که میوه را خلق کرده بهتر میداند که بدون  پوسته ،مغز در چشم به هم زدنی فاسد میشود و آن که باید درون را ببیند از بیرون نیز می بیند... وای به روزی که پوسته ها بریزد و خودمان نیز...مثله اینکه باز دور شدم

یعنی دارد ایمانش را در خطر نوع نگاهش قرار می دهد... چقدر سخت است ،نمی انم تا کجا در غرور بالا میرود ولی این را مطمئنم که در هر امتحانی خدا به بندگانش تقلب می رساند ، خدا کند که ببیند...

خدا کند که ببینیم...        

 ... می تر سم ...                                       ((اعوءذ بالله من الشیطان الرجیم))

حالا هر ستارهای می توانست ستاره قطبی دلت باشد اگر بر یخبندانهای دلت عمود میشد و میتوانستی سرما را به امید درک گرما به رسمیت بپذیری

کم کم باید برای مراسم طلوع خورشید آماده می شدیم وبخاطر می سپردیم که درپرده نمایش زندگی این ما هستیم که نقش آفرینی می کنیم و همه افلاک تماشاچیانند 

                                      "ای پدیدآورنده شب ها و روزها،از جسارتهایمان درگذر"

سی سال از بازگشتنش میگذرد و هنوز هم حضورش از درازای یک خیابان بلندتر است

راه آسمان را از عمق زمین جستجو میکرد و سوار بر ذرات خاک ،راه افلاک را می پیمود تا ستاره ها هم دردهای زمین را لمس کنند و رسالت بودنشان را به یاد آورند

گفته بود (( انسان بیش از زندگی است ،آن جا که هستی پایان پذیرد او ادامه می یابد ))

                                           شاید همین است که.....

                                                                                   ...انا لله و انا الیه راجعون...

بی نقش،نقش می زند بر قالی مبهم روزگار

 می بافد خود را در انتهای گرههای رویای دیروز به خیال امروز ؟

داد می زند نخ کم آوردم

سنجاقک های روزهای بچگی به تار سنجاق می شود آیا ؟

داد می زند نخ کم آوردم

بی بهانه نخ ، بادکنک به تار گیر کرده، به خدا میرسد آیا ؟

           و شقیقه اش دو شقه می شود

  بی آن که بداند

            حلقه آتش را خواب دیده است

                      عقرب عاشق!  ))

                                                     "حسین پناهی"   روحش شاد
                           شایدم از خواب بیدار شد

که شیشه رو بکشی پایین...

تو دست انداز بزرگراه زندگی بود که از بوی خاک سرفش گرفت و بارون از

چشمش شره کرد

خواست با تیغ ترمز کنه اما هنوز...

زخمی شده بود،   تیغ  ؟!

با خارهای روزگاری که تو مه فرو رفته بود ، از کجای جاده زندگی منحرف

شده بود که تو کوچه و پس کوچه های اعتیاد سرگردان بود و صورتش برای

عادی بودن نیازمند مه بود

شاید اگه پرتقال نارنجی بشه!

خدا را لابلای برگها غلت زد و  نگاهش لحظاتی تو چشم خوشید گره خورد

شاید اگه پرتقال نارنجی بشه

صدای آکاردئون تو گوش شب پیچیده بود و تمنای گذر داشت

شاید اگه پرتقال نارنجی بشه

زیر پتو به دنبال امنیت بود و نمی دونست خورشید برای ملاقات دوباره

لحظه شماری میکنه...

شاید اگه پرتقال نازنجی بشه

راستی اگه پرتقال نارنجی بشه،روزگار بحرانی ریزش از درخت گذشته؟!

نباید نارنجی ببینه؟! دیگه بعدا پیش نمیاد؟!!!!! پیامش را گرفته؟!

مگه میشه که یک روزی ،یک جایی،یک وقتی خاری لمست نکنه

اگه نکنه که  محبت بارون را رو گونه هات حس نمی کنی

اما بیا یادمون نره که جاش و پیدا کنیم و قبل از اینکه خودمون خار بشیم

درش بیاریم وگرنه...

                                                                                حول حالنا الی احسن الحال     

داشت از روی تنه درخت می گذشت و دستی برای سر شاخه ها تکان

می داد که بی هوا پاش به جوا نه ها گیر کرد

خم که شد سرش تو آوند های زندگی فرو رفت

بی دلیل، تو دلیل حیاتشون شناور شده بود و دیگه دیر شده بود برای رد

شدن

آخه ،خیس شده بود و بی هوا خشک نمی شد

.... وقتی به نیاز جوانه ها رسید تازه به تقلای ریشه پی برد، یا شاید این 

ریشه بود که برای اعلام وجودش جوانه ها رو بهانه کرده بود  
(برداشتی از داستان آفرینش)

حتی براش سوال بود که: این سنجاقک هان که به هوای جوانه ها 

می رقصن یا جوانه ها که به هوای سنجاقک ها می دون یا اصلا...

فرقی نمی کرد این  نگاه من بود که با تنه درخت تلاقی کرد

(امیدوارم که تو زندگی بهش گیر نکنم)

اصلا به من چه!!! شاید به قول سهراب:

                 " کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ،کار ما شاید

                 این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم"  

                                                                          
                                                        وافوذو امری الی الله (اما دیگه با در نظر گرفتن سهم سایه خدا)

بودن می گشتن

رسیدم به اولین باری که گوشم رو به حنجره دلش چسبانذه بودم،یادمه 

سکوتش پرده صماخ دلم رو لرزانده بود و...

چقدر تو نوار مغزی برترین موجوداتش پرسه زده بودم و به ابهام می رسیدم،

شاید بهم ریختگی قلب زمین رو تو نوار مغزی اونا دنبال میکردم...

اون موقع نمی دونستم که شاید نباید بدونم و همین زیباست (الان فکر

میکنم" شاید"هر کسی مجوز بررسی نوار مغزی خودش رو داره)

تو راه برگشت سری به سایه عقل زدم واز جوشش آسمان دلم سر رفت

یادم آمد که زمین ما هم آسمانی داره و تو آسمانش ...

                                                         که یادش نمیره این پایین...

اولین کلمه ای که یاد گرفتم رو کاغذ بنویسم

سالهای سال گذشت و من تو رودخانه کلمات رو بستر کاغذ آب بازی میکردم

کم کم داشتم شنا کردن رو یاد می گرفتم
تا اینکه...
می دونی گاهی یک درد عمیق درونی باعث میشه که تقریبا" به جز جسمت همه هستی ات رو آب ببره
آنوقته که دیگه پیدا کردن خودت میان سیل به پا شده خیلی سخته

ممکنه آنقدر درد بکشی که پایانه های حسی روحت هم دست از کار بکشه،دیگه از کجا می تونی بفهمی که داری غرق میشی

شاید در اوج کدر شدن شیشه های رنگی دلت است که خالقت بهت آب می پاشه که به هوش بیای و ...

میخواهم دوباره رگبرگهای روحم را به حوالی کوچه سنجاقک ها 
                            پیوند بزنم                          

                                                کجای دلت ایستادی؟